Quo Vadis, Sis?

Afgelopen maand heb ik mijn studie HBO-V afgerond. Het wachten is nu op de diploma uitreiking.

Vorige week heb ik nog even mijn EHBO diploma gehaald en kan ik ook weer reanimeren en zelfs schot en steekwonden stelpen totdat de ambulance (of crash car) komt.

In december heb ik mijn BIG- herintreders examen gehaald en kreeg ik meteen van de examinator de uitnodiging om bij haar in het ziekenhuis te komen werken. Dat was een enorme opsteker en voor mij hét bewijs dat ik weer klaar ben en als “oudje” weer beschik over de benodigde kennis en vaardigheden anno 2022. Het is volbracht.

Afgelopen jaren ben ik soms bekeken als een archeologische opgraving. Sommige jonge collega’s vroegen zich zelfs hardop af of ik nou het voorbeeld was van een 50plus vrouw met een midlife crisis. Gelukkig kon ik ze verwijzen naar Linda de Mol en andere vrouwen van mijn leeftijd, die in de zomer van 2019 in haar bikini op de cover van haar blad stond en uitleggen dat dat een midlife crisis was en dat ik gewoon aan “levenslang leren” deed. Inmiddels is duidelijk geworden dat dat meer oplevert. Ik hoop dat de collega’s mijn wijze woorden nog herinneren.

Ik heb met bewondering gekeken naar de jonge mensen die zich manifesteren in de zorg. Mensen als Teun Thoebes en broeder Tommie. Ze kunnen met gemak mijn kinderen zijn en ik ben blij dat de generatie na mij,  ook kritisch durft te zijn en zich hard maakt voor de ziel van het vak.

Ik voel daarom geen roeping, er worden nu anderen geroepen. En dat is goed.

Geen haar op mijn hoofd die de ambitie heeft om odes te brengen aan de zorg als “oudje”. Daar mis ik de talenten voor.

Het komende jaar ga ik daarom nu eerst uitrusten van afgelopen jaren.

Versneld een part time hbo-opleiding doen plus nog rond de 30 uur per week werken in corona tijd was zwaar. Ik heb geen tijd gehad ondanks alle reflectieverslagen die ik heb moeten schrijven en onderzoeken die ik heb moeten doen naar zingeving en leiderschap, om echt na te denken over wat voor verpleegkundige ik zelf wil zijn anno 2022.

Ik ga daar daarom nog een jaar uittrekken voor contemplatie, bezinning en wie weet wat nieuwe plekken ontdekken.  Onze kinderen noemen het een tussenjaar. Mensen van mijn leeftijd, middelbaar en gearriveerd, noemen het keurig een sabbatical noemen. Maar ik voel mij helaas nog niet gearriveerd genoeg. Ik ben nog onderweg! Dus ik neem een tussenjaar!

Siska de Rijke