Spreek Zusters en Broeders, Spreek!
Als zorgprofessional met een schat aan ervaring en kennis laat ik mij mijn hele loopbaan regelmatig horen. En daar ben ik gelukkig niet alleen in. Steeds vaker lees, hoor of zie je bijdragen van verpleegkundigen en verzorgenden. Het is nodig want in de zorgwereld zijn helaas ook veel mensen actief die geen kennis en ervaring hebben in de zorg. Het zijn de mensen met de zelf verklaarde goede ideeën. Al is die kwalificatie vaak niet gebaseerd op wetenschap of consensus. Vaak wordt het idee vooral goed verkocht en geframed door degene die het idee bedacht heeft. Al heb ik mij voor groot deel uit het publieke debat teruggetrokken en heb ik geen vaste functie meer in de openbare bestuur/beleidswereld, ik blijf mij regelmatig geroepen voelen. Zoals toen eind 2023 een “mantelzorgmakelaar” in de Volkskrant voorstelde om het budget van kraamzorg over te hevelen naar haar beroepsgroep zodat zij de vrijwilligers die nu als buddy mantelzorgers ondersteunen een vergoeding kon geven. Tot nu toe wordt namelijk alleen de mantelzorgmakelaar (flink) betaald door zorgverzekeraars( aanvullend pakket), gemeenten( projecten tegen overbelasting van mantelzorgers en tegen eenzaamheid) of door mensen zelf. Ik vind en vond daar wat van. En besloot een opiniestuk “terug te schrijven”. Tot mijn vreugde heeft de Volkskrant begin 2024 mijn reactie geplaatst. Natuurlijk ben je dan trots.
Maar het leukst waren de reacties. Ik heb geen enkele nare reactie gehad.
Ik had me al een beetje schrap gezet na de publicatie in de Volkskrant. Want ik weet wat de prijs kan zijn wanneer je in het openbaar gaat vertellen dat jij weet wat er moet gebeuren. Mensen die gaan zeggen dat er helemaal niets van klopt, je persoonlijk aanvallen etc. Maar niets van dit alles. Alleen maar instemming.
De meest indruk maakte de reactie van C. op mij. Zij had de krant gemaild of ze mocht bellen en ik kreeg de mail door gestuurd en belde haar. Ze was al aardig eind in de 80. Had jaren in de kraamzorg gewerkt en later als leidster in de gezinszorg, zo heette toen planners/managers. “we zaten gewoon aan een tafel met z’n vieren met lijsten van gezinnen waar iemand heen moest en aan het eind van de dag was het werk verdeeld, je wist ook wie waar het beste kon werken”
En “ach ja , en die families werden toen dus gewoon geholpen”
En: “hoe je dan de vrouwen die het werk deden zag groeien, zelfstandiger worden met meer zelfvertrouwen.”
Ze hoefde mij niet te vertellen hoe dat kon en hoe dat er uitzag.
We begrepen elkaar zonder woorden door de telefoon.
Zouden “ze er wat mee gaan doen?” vroeg C.
Ik denk het niet, zei ik.
Ook al stond het in de krant…
En eigenlijk stond ik zelfs twee keer in de krant. Ook via de brief van Peter Bakens. Die ook met instemming mijn opiniestuk heeft gelezen. Dus wie weet.
Wordt er in het nieuwe regeerakkoord wat mee gedaan. Al was het maar voor C. En als inspiratie voor al die nieuwe jonge zorgprofessionals. Laat je horen. Want zwijgen is niet goud. Spreken is goud. Dus als kwikzilverige oudje roep ik nog maar eens: “Spreek, zusters en broeders, spreek!”
Siska de Rijke
Link naar artikel in de Volkskrant
