Ik geloof in moslim
De kinderen in de buurt zomeren na in de straten. Er zijn niet veel “officiële” speelmogelijkheden. De sjieke speeltuin Heidezicht ligt net te ver weg om ff snel zelf heen te gaan. Ze moeten dan langs de hei en daar loopt tout sjiek en niet zo sjiek Gooise Meren zijn labradoodles, vechthonden en andere vierpotige huisgenootjes uit te laten. Niet aan de lijn natuurlijk. En dat vinden veel kinderen en zeker hun moeders hier in de buurt eng.
Dus blijven ze in de straten. En genieten wij van het idee van optisch groen om de hoek en zien daarom geen enkele noodzaak om hier tegels te gaan wippen. Er is nog ergens een braakliggend stukje gras met een verlopen wipkip uit de jaren 80, een schommel en bankje voor moeders of vaders. Een vijver met hekken erom heen omdat het water te vies is doordat het een overloop plek van het riool is dus daar kijken we alleen maar naar. Maar dat is ook best leuk en je kan er lekker racen met je fiets over de heuvels rondom de vijver. Het ‘Kooitje” waar je kan voetballen is nét zonder verdwalen bereikbaar en inmiddels de skatebaan ook weer. En het schoolplein van de Zonnewijzer. Uiteraard hebben we tevens het pleintje bij de Lidl waar je als kind altijd welkom bent. Ook als je enkel voor 30 cent snoep koopt.
De Kinderen hebben plezier en ze blaken inmiddels van zelfvertrouwen. Na de kleine rampen die afgelopen zomer en lente hebben plaatsgevonden. De weg kwijtraken tussen de flats of op weg naar het kooitje. Geruchten over een kinderlokker met een wit busje. In een buurt die bekend staat om zijn hoog gehalte witte busjes is dat echt best eng. Onderlinge ruzietjes. Maar uiteindelijk loopt een roedel blije kinderen door onze straten. “Wat kunnen jullie goed buitenspelen”, prijs ik als oude buurttante met een weggeef kastje en waar ze allemaal dol op zijn. De liefde van kinderen is echt heel makkelijk te winnen, hoor. Gewoon regelmatig snoep, chips, speelgoed en lekker fruit gratis weggeven en ze smelten zodra ze je zien. Zeker wanneer je ze medeverantwoordelijk maakt voor het bewaken van de kast en daar een extra beloning voor geeft. U begrijpt, ik word op handen gedragen en mij zal je niet horen zeuren tegen mijn kind over dat ik zo graag oma zou willen worden. En over de jeugd van tegenwoordig die alleen maar op schermpjes kijkt zal je mij ook niet horen zeiken. Want daar hebben we hier geen last van.
Het leuke is dat de kinderen regelmatig aanbellen om te vertellen wat ze nu weer meemaken. Of hebben gedaan. Of hebben gezien. Vandaar dat ik zo goed weet wat en waar er speelt in deze buurt. De afgelopen weken is het thema verkleden. Zo stonden vorige week de meiden volop in de make up voor de deur. “Wow”, riep ik “jullie lijken allemaal op Taylor Swift”. De enkele jongeman deed niet mee aan het verkleden maar stond wel lief mee te glimmen. Uiteraard heb ik als oude wijze vrouw gezegd dat ik het heel normaal zou vinden als hij ook make up op zou doen. Maar de make up fase is weer voorbij. Gisteren werd er gebeld en stond de hele bende met hoofddoekjes op/om te schateren op mijn stoepje: “wij zijn moslims” riep de oudste en bijdehandste. “Maar ik ben de enige echte” zei de kleinste met een serene glimlach. Waarop de middelste riep: “maar ik geloof ook in moslim, hoor”. Ik heb ze allemaal een halal snoepje gegeven in de vorm van een rood snoeptomaatje en gezegd dat ik zeker weet dat Jezus en Maria ook van ze houden. Toen wilde ze natuurlijk weten wie dat waren. Ik heb gezegd dat dat verhaal met kerstmis komt. Dat was goed want ze hadden nog genoeg te doen en weten hoe lang van stof ik kan zijn. Daarbij wist 1 van de jongens het te vertellen: Jezus kijkt naar je en als je stoute dingen zegt wordt ie boos. De meisjes hingen meteen aan zijn lippen en wilde alles weten over hoe je Jezus boos kon maken.
Kijk. Zo kan het dus ook. Gewoon samenleven.
Ik dank nu dat het een goed idee is om een groot bord te maken wat ik bij de entree van de wijk ga zetten:
“Frau Faber, keer maar weer om, want de crisis is niet hier”.
Zou dat een afschrikwekkende werking hebben?
Van die dingen.
Daar denk ik aan terwijl ik de zon zie schijnen in Bussum Zuid terwijl ik rustig mijn zegeningen tel.
Siska de Rijke
10 oktober 2024
